merhaba ben semih 26 yaşındayım annem ile babam ben 4-5 yaşlarında boşandı annem sinirli bir insandı babam ise sakin bir insandı annem her sinirlendiğinde sinirini benden çıkarırdı ama dövmezdi. babaannem beni büyüttü kendisi çok kültürlü bir insandır bildiği şeyleri bana öğretti bu benim duygsal zekamı iyi derecede etkiledi. Annemi pek görmezdim çünkü sevemezdim onu babam asker olduğu için cepheye giderdi pek göremezdim. 15 yaşımdayken annem trafik kazasında hayatını kaybetti,babamda 4 ay sonra şehit oldu o dönemlerde iyice çökmüştüm babaannem babamın vefatından sonra tüm mutluluğu düştü. 16 yaşıma girdiğimde yani doğum günümde anneannemin evine gittim çekmeceden dayımdan kalan pompalı tüfeği aldım o soğuk karanlık odada beni sevdiğini düşündüğüm insanlara son bir mesaj attım ve intihar edecektim ama galeriden babaannem ile küçüklük fotoğrafımı gördüm o gülen temiz yüzlü çocuk ve çökmemiş kadını görünce hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladım sonra tüfeği bırakıp dışarı çıktım etrafıma baktım yaşanabilecek onca güzel şey olduğunu hatırladım ve eve gittim babaanneme ağlaya ağlaya sarıldım. Bu olaydan 4-5 ay sonra bir çok güzel bir kızla tanıştım ve 2 ay sonra evleneceğiz babaannemi huzur evine mahkum etmek yerine yanımızda getirdim birlikte yaşıyoruz şuan profesyonel olarak italyada dövüşüyorum hayata bir kere geliyorsunuz ve bir kerede ölüyorsunuz.